Nöbetçi Eczaneler
Bazı vedalar vardır, üzerinden yıllar geçse de ilk günkü gibi hissedilir. Bazı saatler vardır, yalnızca zamanı değil, bir milletin yüreğini de durdurur. 10 Kasım, işte böyle bir gündür.
Hiç düşündünüz mü, 10 Kasım denildiğinde aklımıza ilk ne geliyor?
Çocukluğumuzdan hafızalarımıza kazınan o derin sessizlik, okul bahçelerinde yapılan törenler, yarıya indirilen bayraklar ve saat 09.05’te çalan sirenler…
O an herkes durur. Kimi gözlerini kapatır, kimi başını öne eğer, kimi de içinde tarifsiz bir özlem hisseder. Çünkü o iki dakika, yalnızca bir sessizlik değildir. Bir milletin geçmişine, mücadelesine ve kendisine emanet edilen geleceğe duyduğu saygının ifadesidir.
10 Kasım, takvimde sıradan bir gün değildir. Bir milletin hafızasında derin izler bırakan, özlemle ve saygıyla andığımız özel bir gündür.
Peki, eskiden 10 Kasım’ı nasıl yaşardık, bugün nasıl yaşıyoruz?
Belki de bu soruyu kendimize sormanın zamanı geldi.
Bugün okullarımızda eğitim devam ediyor, sınavlar yapılıyor, hayat kendi akışında ilerliyor. Saat 09.05 olduğunda sirenler çalıyor, insanlar oldukları yerde duruyor ve iki dakikalığına sessizlik hâkim oluyor.
Peki, o iki dakikanın anlamını ne kadar hissediyoruz?
Çocuklarımızın Atatürk’ü tanıması, yalnızca okulda yapılan törenlerden, ezberlenen şiirlerden ve her yıl tekrarlanan anma programlarından ibaret olmamalı.
Onlara Atatürk’ün bu ülke için verdiği mücadeleyi, imkânsızlıklar karşısındaki kararlılığını, eğitime ve bilime verdiği önemi anlatmalıyız. Bir ülkenin geleceğinin akılla, bilimle ve özgür düşünceyle yükseleceğini neden söylediğini öğretmeliyiz.
Çünkü çocuklarımıza yalnızca bir tarihi şahsiyeti değil, bir milletin bağımsızlık mücadelesini ve Cumhuriyet’in hangi bedellerle kurulduğunu anlatmak zorundayız.
Bir çocuğa Atatürk’ü sevdirmek, ona yalnızca geçmişi öğretmek değildir. Aynı zamanda geleceğe dair umut vermektir.
Atatürk’ü anmak, sadece 10 Kasım’da bayrağı yarıya indirmek ya da sirenler çaldığında başımızı eğmek değildir.
Asıl mesele, onun fikirlerini anlamak, Cumhuriyet’e sahip çıkmak ve bizlere emanet ettiği değerleri gelecek nesillere aktarabilmektir.
Unutmamalıyız ki bir ülkenin en büyük mirası, yalnızca sınırları, toprakları ve geçmişi değildir. O ülkenin geleceğine yön verecek bilinçli, eğitimli ve özgür düşünen nesilleridir.
Belki de kendimize sormamız gereken en önemli soru tam olarak burada saklı:
Saat 09.05’te gerçekten duruyor muyuz, yoksa sadece iki dakikalığına bekliyor muyuz?
Çünkü sirenler sustuğunda hayat yeniden başlıyor. İnsanlar yollarına devam ediyor, okullarda dersler sürüyor, günlük telaşlar yeniden kendini gösteriyor.
Ama Atatürk’ün bize bıraktığı sorumluluk, sirenlerle başlayıp sirenlerle bitmemeli.
Her sabah çocuklarımızın eğitiminde, bilime verdiğimiz değerde, adalete olan inancımızda, Cumhuriyet’e sahip çıkışımızda yaşamalı.
Atatürk’ü yaşatmak, bir günü anmak değil; onun aydınlattığı yolda her gün yürümektir.
Ve belki de 10 Kasım’ın bize hatırlatması gereken en büyük gerçek şudur:
Bir insan hayata veda edebilir. Ancak fikirleri, eserleri ve bir millete kazandırdığı umut, o milletin yüreğinde yaşamaya devam eder.
Saatler 09.05’i gösterdiğinde yalnızca başımızı eğmeyelim. Bir anlığına kendimize de bakalım. Çocuklarımıza nasıl bir gelecek bıraktığımızı, Cumhuriyet’in değerlerine ne kadar sahip çıktığımızı düşünelim.
Çünkü bazı emanetler vardır ki onları korumak, yalnızca geçmişe duyulan bir vefa değil, geleceğe karşı taşıdığımız en büyük sorumluluktur.
Saat 09.05’te zaman durdu… Ama bize emanet edilen Cumhuriyet’in yolculuğu hiç durmadı, durmayacak.
Saygı, minnet ve hiç dinmeyen bir özlemle…
Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ü aramızdan ayrılışının yıl dönümünde saygı, sevgi ve rahmetle anıyorum.
Ruhun şad olsun Atam. Emanetin emin ellerde olsun.
Yeliz Şamhili
Yazar