Çocuklarımız Büyüyor, Peki Biz Onlarla Büyüyebiliyor Muyuz?

Ben Çocuklarımız Büyüyor, Peki Biz Onlarla Büyüyebiliyor Muyuz?

“Ah, bir büyüseler de rahat etsek!” dediğimiz günleri hatırlıyor musunuz?

Peki, büyüdüler de rahat ettik mi? Yoksa dertlerimizin boyutu mu değişti?

Hepimiz zaman zaman “Keşke hiç büyümeseydiniz…” demiyor muyuz? Sözümüzü dinleyen, oyun oynarken kahkahalarıyla evi dolduran, küçücük bir çikolatayla mutlu olan çocuklarımızı özlemiyor muyuz?

Küçük Çocuklar, Büyük Müzakereler

Sonra büyüyorlar… Bir bakıyoruz, evde küçük birer müzakere uzmanı yetişmiş!

Biz bir şeye “Hayır” diyoruz, cevap hemen hazır:

“Arkadaşımın annesi alıyor ama!”

“Onun annesi izin veriyor, sen neden vermiyorsun?”

Sanki bütün anneler toplanıp ortak karar almış da bir tek bizim haberimiz yok!

İşin şakası bir yana, bu sözlerin altında bazen anlaşılma isteği, bazen arkadaşlarına ayak uydurma çabası var. Elbette çocuklarımız mutlu olsun istiyoruz. Ama her istediklerini yapmak sevgi, her şeye izin vermek de iyi anne-babalık değil. Bazen “Hayır” demek de sevginin bir parçası.

İyi Anne-Baba Olmak Her İsteği Yerine Getirmek Mi?

Peki, iyi bir anne-baba olmanın göstergesi nedir? Çocuğunun her isteğini yerine getirmek mi, yoksa bazen hayır derken bile onu sevdiğini hissettirmek mi?

Bence iyi anne-baba olmak; çocuğunu dinleyebilmek, duygularını önemsemek, gerektiğinde sınır koymak ve kendi hatasını da kabul edebilmektir. Unutmayalım, çocuğumuzdan özür dilemek bizi küçültmez.

Değişen Dünya, Değişmeyen İhtiyaçlar

Biz sokakta oyunun bitmesini istemezdik, şimdi onların ekran başından kalkmasını bekliyoruz. Bizim zamanımızda “Eve gel!” sesi duyulurdu, şimdi evlerin ortak nakaratı “Telefonu bırak!” oldu.

Dünya değişiyor, çocuklar değişiyor. Ama değişmeyen bir şey var: Çocukların sevgiye, güvene, şefkate ve anlaşılmaya duyduğu ihtiyaç.

Çünkü çocuklarımıza yalnızca anlattıklarımızla değil, yaşattıklarımızla da örnek oluyoruz. Ailede gördükleri vicdan, merhamet ve saygı, hayatları boyunca taşıyacakları değerlerdir. Allah’ın izniyle bu değerleri yaşatarak daha duyarlı bir neslin yetişmesine katkı sağlayabiliriz.

Büyüdüklerinde Bile Bize Anlatacakları Olsun

Ve bence iyi bir anne-baba olmanın en güzel göstergesi şudur:

Çocuğumuzun her zaman bizi dinlemesi değil; büyüdüğünde bile bize anlatacak bir şeyinin olmasıdır.

Korkularını, sevinçlerini, hatalarını, hayallerini… Yargılanmaktan korkmadan bizimle paylaşabilmesi, başı sıkıştığında bize güvenebilmesidir.

Çünkü mesele çocuklarımızı hiç üzmeden büyütmek değil; büyürken aramızdaki sevgi ve güven bağını koruyabilmektir.

Çocuklarımız büyüyor… Peki biz onlarla birlikte büyüyebiliyor muyuz, yoksa hâlâ “Ben sizin yaşınızdayken…” diye başlayan cümleler mi kuruyoruz?

Yeliz Şamhili